Getuigenis #5 – Mijn Epilepsie Sami

Ik heet Sami, ik ben 17 jaar.
Voor al dat gebeurde, was mijn leven gevuld met gelach, sport, muziek en plannen.
Ik hield van viool spelen, uitgaan met mijn vrienden, en ik had het geluk Kelly aan mijn zijde te hebben — mijn vriendin, die me altijd heeft gesteund.

Maar op een gewone schooldag veranderde alles.
Ik herinner me alleen het moment waarop ik wakker werd, omringd door bezorgde gezichten.
Het was mijn eerste val, mijn eerste aanval.
Ik begreep niet wat er met me gebeurde.

De dagen erna waren een wervelwind: huisarts, neuroloog, EEG, medicatie…
Mijn dagelijks leven was voorgoed veranderd.

Toen ik terug naar school ging, dacht ik dat alles weer normaal zou worden.
Maar in plaats daarvan kwamen de spot, de vreemde blikken en de afstand van anderen.
Ik raakte geïsoleerd en belandde in een stille depressie.

Gelukkig waren mijn ouders er. En vooral Kelly.
Zij heeft me nooit laten vallen.
Ze herinnerde me eraan dat mijn ziekte me niet definieert.
Dankzij haar steun begon ik beetje bij beetje uit mijn isolement te komen.

Ik nam een beslissing: van deze beproeving een kracht maken.
Ik koos voor afstandsonderwijs om mijn gezondheid beter te beheren.
En samen met Kelly begon ik aan e-commerce.
Ik startte een kleine activiteit vanuit mijn kamer, omringd door dozen, accessoires en hoop.

Vandaag begrijp ik dat elke val het begin kan zijn van een nieuwe opgang.
Epilepsie heeft me getoond wie de echte mensen zijn — degenen die blijven.
En ze heeft me geleerd dat, zelfs met een verschil, je nog steeds kunt bouwen, creëren en dromen.

✨ Ik ben Sami. Ik ben 17 jaar.
En ondanks epilepsie blijf ik vooruitgaan.
Want na elke val is er altijd een manier om weer op te staan.