Getuigenis #6 – Mijn Epilepsie Martins

Ik heb al 15 jaar epilepsie.
In het begin had ik enkel enkele kleine afwezigheden. Mijn vrouw en mijn familie maakten zich zorgen…

👉 Op een dag kreeg ik een aanval voor mijn baas.
Hij belde meteen mijn vrouw en maakte een afspraak bij de arbeidsgeneeskunde.
Ik dacht dat het wel zou overgaan na een paar onderzoeken…

⚡ Maar toen de resultaten binnenkwamen, was dat een schok.
Ik heb twee dagen aan een stuk gehuild, ontroostbaar.
Gelukkig waren mijn neuroloog en mijn vrouw er om me gerust te stellen. Er werd een behandeling opgestart.

Na twee maanden ziekteverlof ben ik weer aan het werk gegaan.
Mijn baas steunde me en zei:
➡️ “Je plaats staat niet ter discussie. Jij bent een pijler van het bedrijf.”
Hij kent de ziekte, want hij heeft een familielid met epilepsie.

🛠️ Maar in mijn team was er een collega die me voortdurend kleineerde:
“Gek”, “gehandicapt”, “je zou beter vertrekken…”
Tien jaar lang heeft hij me geen respect getoond.

Toen veranderde alles.
Zijn 8-jarige dochter werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis 🚨.
Diagnose: epilepsie.

Toen hij terugkwam op het werk, kwam hij naar me toe, met tranen in de ogen 😭.
Hij vroeg me vergiffenis, voor het hele team.
Hij begreep eindelijk wat ik al die jaren had doorgemaakt… en wat zijn dochter nu doormaakt.

Vandaag is hij respectvol, rustig, en hij betreurt zijn vroegere gedrag.
Ik zei tegen hem: “Geef niet op. Het vraagt tijd, maar jullie zullen er wel komen.”

💜 Epilepsie kan iedereen treffen.
Laten we verenigd blijven. Laten we solidair zijn. 🫶
Américo Martins