
Ik ben Athéna (een schuilnaam, want ik wil graag anoniem blijven).
Ik ben altijd een levenslustige vrouw geweest. Ik hield van mijn werk en deelde mijn leven met mijn man, die ook mijn collega was. Alles leek voorbestemd om te duren. Tot de dag dat ik, op 30-jarige leeftijd, mijn allereerste epileptische aanval kreeg.
Dat was het begin van een reeks aanvallen… en het begin van een totale omwenteling.
Door de ziekte moest ik mijn werk opgeven. Mijn man besloot ook te vertrekken. Maar al snel ontdekte ik een pijnlijke waarheid: na zes jaar relatie was wat ik voor liefde aanzag slechts schijn. Ik was voor hem een tijdelijke partner, nuttig voor zijn plannen, maar niet zijn ware levensgezel.
💔 Deze openbaring, samen met mijn aanvallen, heeft me aanvankelijk diep gebroken. Ik had het gevoel alles verloren te hebben: mijn relatie, mijn werk, mijn houvast.
Maar mettertijd voelde ik een vorm van bevrijding, alsof mijn ziel en lichaam een last van zich afwierpen. Mijn aanvallen zijn nu gestabiliseerd. Ik werk niet meer, ik leef van mijn ziekte-uitkering en de besparingen van een leven lang.
🌱 Bovenal heb ik mijn ogen geopend. Mijn eerste aanval was een elektroshock: het dwong me de waarheid onder ogen te zien, om oprechte mensen te onderscheiden van valse gezichten. Wat leek op een einde, werd een nieuw begin.
Ik leef liever alleen dan slecht begeleid. Mijn aanvallen, hoe pijnlijk ook, hebben me uit een droom gewekt. Vandaag kijk ik anders naar het leven, met meer helderheid, waarheid… en kracht.
