
« Hallo allemaal, ik heet Océane 💜
Epilepsie kwam bruusk mijn leven binnen enkele maanden na mijn 27ste verjaardag, toen ik stopte met de pil in het kader van een kinderwens. Geen familiale voorgeschiedenis, geen tumoren, geen beroertes… niets wat deze omwenteling kon doen vermoeden. En toch, de ziekte heeft zich genesteld.
Het is een onzichtbare ziekte voor het blote oog, maar zo aanwezig in het dagelijks leven. De ene dag gaat het, en de volgende dag stort alles in: onvoorspelbaar, vermoeiend, zowel fysiek door de behandelingen als mentaal.
Leven met epilepsie is leren accepteren dat alles op elk moment kan gebeuren. Het is voluit willen leven en tegelijkertijd constante beperkingen respecteren: waken over slaap, nauwgezet medicatie nemen, stress en emoties beheersen… Een dagelijkse taak om een aanval, een ziekenhuisopname of het oordeel van de omgeving te vermijden.
En ondanks al deze inspanningen, keert de ziekte soms onverwacht terug. Als een plotse storm, of als een reis van enkele minuten waarvan je geen herinnering hebt. Het wist soms een deel van het geheugen, woorden, zinnen uit… en laat een leegte achter die moeilijk te vullen is.
Hiertegenover staan nieuwsgierigheid, onbegrip, soms angst of het oordeel van anderen. Het is moeilijk te accepteren, vooral wanneer je probeert uit te leggen, gerust te stellen, maar sommigen in ontkenning blijven. Communicatie is echter essentieel zodat we beter begrepen en beter ondersteund worden.
Ik leef nu anderhalf jaar met deze realiteit. Het is niet gemakkelijk, maar het leven gaat door. Dus kies ik elke dag voor moed. ✨✌🏻🟣
Moed aan allen die dezelfde strijd voeren. Jullie zijn niet alleen. »
