
Nathalie Berger – Mijn Epilepsie
Op 12-jarige leeftijd kreeg ik mijn eerste epilepsieaanvallen. Ik had het geluk dat mijn oom me uitlegde wat het was, dus ik was niet bang.
Maar op de leeftijd dat je eropuit wilt en met vrienden wilt leven, voelde ik een groot onrecht en de indruk anders te zijn. Ik moest naar huis als de anderen uitgingen en ik ervaarde uitsluiting, gelach. Ik voelde ook de angst van mijn mama wanneer ik een aanval kreeg en ik mijn adem niet meer kon terugvinden.
Op mijn 50ste, na lang zoeken, heb ik Neurofeedback via QEEG bestudeerd. Ik was mijn eerste patiënte en ik zag mijn aanvallen minder frequent en minder heftig worden. Ik gebruik ook zelfhypnose om mijn angst te kalmeren en ik geef nu lessen, zowel ter plaatse als op afstand.
👉 Ik ben therapeute gespecialiseerd in epilepsie en angst en ik wil u graag hoop geven. 💜 Het leven kan ondanks alles mooi zijn, en epilepsie geeft ons net dat beetje extra: het maakt ons sterker.
⸻
💬 En u? • Heeft u ook dit gevoel van onrecht ervaren ten opzichte van de ziekte? • Wat zijn uw strategieën om opnieuw vertrouwen te krijgen en verder te gaan ondanks epilepsie? • Welke kleine stapjes helpen u om uw uitdagingen om te zetten in kracht?
Deel uw ervaringen in de commentaren, ze kunnen andere mensen inspireren en helpen 🙏
