Skip to content
Ervaringen

Getuigenis #5

Ik heet Sami, ik ben 17 jaar

2026-10-07

Sami – Mijn Epilepsie

Ik heet Sami, ik ben 17 jaar. Voor dit alles was mijn leven gevuld met lachen, sport, muziek en plannen. Ik speelde heel graag viool, ging uit met mijn vrienden en had het geluk dat Kelly, mijn vriendin, aan mijn zijde stond en me altijd steunde.

Toen, op een doodgewone dag op school, veranderde alles. Ik herinner me alleen het moment dat ik wakker werd, omringd door bezorgde gezichten. Het was mijn eerste val, mijn eerste aanval. Ik begreep niet wat er met me gebeurde.

De dagen erna waren een wervelwind: huisarts, neuroloog, elektro-encefalogram, medicatie… Mijn dagelijkse leven was voorgoed veranderd.

Terug op school dacht ik dat ik mijn normale leven weer zou oppakken. Maar in plaats daarvan isoleerden de spotternijen, de vreemde blikken en de afstand van anderen me. Ik zonk weg in een diepe eenzaamheid en een stille depressie.

Gelukkig waren mijn ouders er. En vooral Kelly. Ze heeft me nooit laten vallen. Ze herinnerde me eraan dat mijn ziekte mij niet definieerde. Met haar steun begon ik langzaamaan uit mijn isolement te kruipen.

Ik nam een besluit: deze beproeving omzetten in een kracht. Ik koos voor afstandsonderwijs om mijn gezondheid beter te beheren. Daarna begon ik, met Kelly aan mijn zijde, met e-commerce. Ik zette een kleine activiteit op vanuit mijn kamer, omringd door dozen, accessoires en hoop.

Vandaag begrijp ik dat elke val het begin kan zijn van een nieuwe klim. Epilepsie heeft me laten zien wie de echten zijn, wie blijven. En het heeft me geleerd dat, zelfs gemarkeerd door anders-zijn, je kunt bouwen, creëren en dromen.

✨ Ik ben Sami. Ik ben 17 jaar. En ondanks de epilepsie blijf ik vooruitgaan. Want na elke val is er altijd een manier om weer op te staan.

Deel dit verhaal